[ad_1]
Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει το σχέδιό της για τη φορολογική μεταρρύθμιση ως «μετασχηματισμό» που θα εκσυγχρονίσει το σύστημα και θα δώσει ανάσα στη μεσαία τάξη. Ωστόσο, η πραγματικότητα δείχνει κάτι διαφορετικό: Ένα πλαίσιο που αφήνει τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στο περιθώριο, ενώ ευνοεί το μικρό ποσοστό των υψηλόμισθων και των μεγαλομετόχων εταιρειών.
Οι αναλύσεις καταδεικνύουν πως περισσότεροι από τους μισούς εργαζομένους δεν θα έχουν κανένα όφελος από τις νέες κλίμακες, καθώς ήδη βρίσκονται κάτω από το αφορολόγητο όριο. Την ίδια στιγμή, το βάρος της «πράσινης φορολογίας» θα πέσει σε αυτά τα στρώματα, αυξάνοντας το κόστος ζωής για χαμηλά και μεσαία νοικοκυριά.
Οι αντιδράσεις από συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις, καθώς και από κόμματα της αντιπολίτευσης, επιβεβαιώνουν ότι η μεταρρύθμιση προωθείται χωρίς ουσιαστικό διάλογο, με σοβαρά ελλείμματα και χωρίς πρόνοιες ανακούφισης από τις έμμεσες φορολογίες.
Το Υπουργείο Οικονομικών, αντί να απαντήσει επί της ουσίας, κατηγορεί όσους αντιδρούν ότι «είναι αντίθετοι στην πάταξη της φοροδιαφυγής». Πρόκειται για έναν επικοινωνιακό ελιγμό που μετατρέπει τη συζήτηση σε ψευδοδίλημμα: Ή με τη μεταρρύθμιση ή με τη φοροδιαφυγή. Στην πραγματικότητα, όμως, το σχέδιο της κυβέρνησης δεν περιέχει ουσιαστικά μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, ενώ μελέτες δείχνουν ότι αυτή φτάνει στο 25% του ΑΕΠ.
Η επιμονή της κυβέρνησης δεν φανερώνει μόνο αδιαφορία για τις κοινωνικές συνέπειες. Αποκαλύπτει μια εμμονή ότι ο εκσυγχρονισμός της χώρας περνά μέσα από την ενίσχυση των μεγάλων οικονομικών παικτών, με την κοινωνική πλειοψηφία να περιορίζεται στο ρόλο του φορολογούμενου που πληρώνει το λογαριασμό.
Η μεταρρύθμιση θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία για δικαιότερη κατανομή βαρών, στήριξη μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων και ένα διαφανές σύστημα που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αντί γι’ αυτό, εξελίσσεται σε ακόμη μία απόδειξη ότι το κράτος εξυπηρετεί τους λίγους, αφήνοντας τους πολλούς εκτεθειμένους.
Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει τις κριτικές φωνές ως «εμπόδια στην πάταξη της φοροδιαφυγής», τόσο μεγαλώνει η απόστασή της από την κοινωνία. Γιατί η κοινωνία δεν ζητά άλλοθι ούτε επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ζητά δικαιοσύνη, ισονομία και μια πραγματική μεταρρύθμιση που δεν θα μετατρέπει το βάρος της κρίσης σε μόνιμο σταυρό για χαμηλόμισθους και μικρομεσαίους.
[ad_2]
